11 mei 2026: Levensverhalen en Muziekkwis in Mechelen

De Rainbow Ambassadors willen ervoor zorgen dat queer senioren overal zichzelf kunnen zijn. LGBTI+ krijgt nog altijd te weinig aandacht in de ouderenzorg. De moedige en gedreven vrijwilligers brengen daar elke dag verandering in.

Zo deelden Cille en Eddy hun levensverhaal in wzc Hof van Egmont. “Ik leef al jarenlang openlijk als lesbienne. Dat wordt geaccepteerd en ik kan tonen wie ik ben”, vertelt Cille. “Toch zit ik met de angst dat ik terug de kast in moet als ik ooit naar een zorginstelling verhuis. Je weet niet of je er aanvaard zal worden zoals je bent. Onbekend is onbemind.”

Cille trekt al meer dan 10 jaar rond om vormingen te geven, informatie te delen en haar verhaal te vertellen. “Het is belangrijk dat we terugkeren naar dezelfde plekken, want herhaling werkt. Ik hoop nog vaak naar Mechelen te komen.”

Ook Eddy merkt op dat er nog werk aan de winkel is: “We merken overal dat er weinig geweten is over de problemen waar queer senioren op botsen. Wanneer wij ergens spreken, luisteren de aanwezigen erg geïnteresseerd. Ze komen tussenbeide en stellen vragen. Dat brengt fijne discussies op gang. Elk bezoek zetten we stappen in de juiste richting. Dat geeft ons energie om door te gaan.”

Muziekliefhebbers Marc en Roger organiseerden in ldc Den Abeel een muziekquiz rond pioniers uit de holebi- en transgendergemeenschap. Volgens hen is de toestand voor queer personen in woonzorgcentra problematisch. “We zijn niet de norm in de maatschappij en al zeker niet in de woonzorgcentra. Veel mensen durven zich er niet te outen. Terwijl je die angst op je oude dag niet meer zou mogen voelen. Ook ontspannende activiteiten als deze vergroten het bewustzijn.
Zelfs een poster met onze boodschap maakt soms al een verschil. Alle beetjes helpen.”

Roger strijdt al jaren voor regenboogrechten en wil dat blijven doen. “Toen ik in de jaren 60 voelde dat ik homo was, vond ik het zelf moeilijk om dat te aanvaarden. Ik wil een signaal geven dat je overal gelijken hebt en dat er op alle fronten gestreden wordt voor onze rechten. Zelf doe ik dat al sinds de jaren 70 en ik blijf volharden. Ook nu ik al tot de oudere generatie behoor.”