Geplaatst op |
Het was een ingetogen en stil praatcafé. We stonden samen stil bij het verlies van onze vriend Alain, die ons vorige week bewust verliet. Het werd een kort, maar intens moment van herinnering—een gelegenheid om zijn leven te eren en te spreken over de uitdagingen waarmee hij werd geconfronteerd als persoon met hiv en als lid van de LGBTQIA+-gemeenschap in een zorgcentra, waar hij telkens opnieuw tegen muren opliep.
Daarna keerden we terug naar onze eigen verhalen en documenten: hoever staan we met het registreren van onze wilsbeschikkingen? Er bleek meer dan genoeg stof tot nadenken. Gelukkig was er ook ruimte om het geheel met een stukje taart wat lichter te maken.




