6 mei 2026: Verslag van onze vorming op 6 mei 2026 in het L.D.C. Vives
Het doel van onze bijeenkomst in het LDC Vives paste in het kader van de diversiteitstraining „Regenboog“, bedoeld als een venster op de levenservaringen van de LGBTQIA+-gemeenschap, om deze te ontdekken en te bespreken met de senioren die deze plek van gezelligheid en sociale verbondenheid regelmatig bezoeken.
Het gekozen middel bestaat uit een set fotokaarten met scènes uit het leven van LGBTQIA+-personen, ontworpen door de RainbowAmbassadors. Elke kaart moet tijdens het spel worden ontdekt en onthouden, totdat alle foto’s zijn omgedraaid.
Vijf mensen verzamelden zich rond onze tafel, geleid door Eddy en mijzelf, terwijl zes anderen zich rond Hilde verzamelden.
De sfeer was vrolijk en iedereen ging meteen mee in het spel van het ontdekken van beelden waaraan ze toch niet gewend zijn, zonder ook maar enige verbazing te tonen. Elke afbeelding werd uiteraard door de begeleiders toegelicht en/of uitgelegd, afhankelijk van de reacties en de gestelde vragen.
Er kwam geen enkele kritische reactie of afkeuring naar voren bij het ontdekken van de getoonde scènes, maar eerder veel begrip en zelfs een zekere verbondenheid.
Aangezien het spel niet het doel op zich was, maar een manier om de deelnemers te confronteren met een caleidoscoop aan beelden van het sociale en emotionele leven van LGBTQIA+-personen, bestond de activiteit erin het leven te tonen zoals het zich op een andere manier kan uiten, discussies op gang te brengen, vragen te beantwoorden en onze ervaringen te delen met respect voor onze verschillen.
Na overleg met Hilde en Eddy was afgesproken om de deelnemers te vragen of ze ooit de gelegenheid hadden gehad om dergelijke momenten te fotograferen. “Niet echt”, antwoordde een dame, “maar het had kunnen gebeuren”.
Een beetje bezorgd dat ik misschien iemand van een generatie (waaronder die van mijzelf) had gekwetst die geleerd heeft haar gevoelens voor zich te houden, vroeg ik de deelnemers na afloop van het spel of ze door een of andere foto geschokt waren. Het antwoord was unaniem: “nee”.
Uiteindelijk, zoals Hilde en ik vaststelden, “predikten” we voor bekeerlingen.
Tot slot, als we een les uit de workshop zouden moeten trekken, zou ik zeggen dat, wat mij betreft, naast de algemene inleiding die Hilde vooraf gaf over de reden voor de aanwezigheid van de RainbowAmbassadors, elke begeleider zich, voordat hij het spel start, aan de deelnemers zou moeten voorstellen en bijvoorbeeld zou moeten vertellen wat zijn of haar houvast in het leven is. Dat zou onze aanpak meer inhoud en authenticiteit geven.
