1. Priscilla
V: Hoe voel je je op dit moment?
P: Op dit moment voel ik me geweldig. Er zijn de laatste tijd heel veel leuke dingen gebeurd. Ik heb met vrienden over mijn transitie gesproken en op een dag nodigden ze me uit voor een klein feestje. Toen ik aankwam, waren er heel veel vrienden met hun kinderen.
Ze hadden een feestje georganiseerd ter ere van mijn transitie! Ik heb heel veel cadeautjes gekregen: oorbellen, kettingen, kousen… En de volgende dag ging een vriendin, die speciaal hiervoor uit Parijs was gekomen, met me mee winkelen om kleding te kopen. Het was geweldig!
Mijn transitie is nog maar heel recent; nou ja, het feit dat ik nu als vrouw de deur uit ga, is nog maar heel recent. Vroeger kleedde ik me thuis als vrouw. Als ik thuiskwam, trok ik snel mijn broek en mijn mannenkleding uit en trok ik een jurk of een rok aan.
Dat vond ik vervelend, want als ik me realiseerde dat ik iets was vergeten te kopen, bijvoorbeeld boter, moest ik me weer als man aankleden om het te gaan halen.
Ik heb al 12 jaar een partner die het niet zo leuk vindt dat ik me als vrouw kleed. Toen ik haar vertelde dat ik me graag als vrouw kleedde, zei ze dat het maar goed was dat we niet samenwoonden, want anders zou het onmogelijk zijn! Maar nu is dat net veranderd.
Ik ging al ‘als vrouw’ de deur uit, behalve als ik naar mijn vader en mijn partner ging.
V: Heb je tijdens de transitie hormonen gebruikt?
P. Nee, nog niets. Ik had me voorgenomen om een jaar als vrouw te leven om te zien of ik dat echt wilde, en dat ik na een jaar zou beslissen of ik verder zou gaan.
Ik ga me waarschijnlijk laten ontharen voor de zomer. In de zomer passen kousen niet en ik ben erg behaard. Aan de andere kant zit ik met een dilemma, want uit solidariteit met mijn dochter, die ook erg behaard is, zou ik het eigenlijk niet moeten doen. Als ik mezelf laat ontharen, geef ik haar de boodschap dat meisjes onthaard moeten zijn.
V: Hoe ziet u zichzelf ouder worden?
P: Nou, ik vind het heel moeilijk om mezelf ouder te zien worden. Ik ben nu 60, ik accepteer mijn grijze haren en zo, dat is echt geen probleem.
Maar het feit dat ik allerlei medicijnen moet slikken, dat gaat me te ver. Mijn vader is 90 en de pillen die hij slikt passen niet eens in een soeplepel.
V: Ziet u zichzelf in een bejaardentehuis of een servicewoning wonen?
P: Een servicewoning zou ik me niet kunnen veroorloven. Dat wordt steeds duurder. Of ik mezelf in een bejaardentehuis zie wonen? Ja, misschien wel! Als die nog bestaan tegen de tijd dat ik zo oud ben. Mijn partner zegt dat ze niet naar een bejaardentehuis van het OCMW wil omdat daar een slecht soort mensen komt.
Ik ben niet zo. Ik denk dat je altijd kunt communiceren, dingen kunt ontdekken, poëzie… Misschien zal een topman, zoals een voormalige algemeen directeur van de bank zus-en-zo, dat niet waarderen. Voor hem is poëzie wanneer de rente hoger is dan 4%!
V: Is je partner even oud als jij?
P: Ja, ze is een jaar ouder, ze is 61. Tot nu toe waren er een heleboel dingen die ons ervan weerhielden om samen te wonen, onder andere het feit dat ik bij haar thuis geen jurken mocht dragen. Dat is sinds afgelopen weekend opgelost, maar ik kan echt geen jurken dragen als we buiten zijn, omdat ze bang is voor wat de mensen zullen zeggen, en dan kleed ik me als een vrouw. En ik bedenk me dat er natuurlijk geroddel is.
We zouden graag samenwonen, allebei, maar het is ingewikkeld. Misschien zou de oplossing zijn dat we allebei verhuizen. Maar ik ben dol op de stad, ik ben dol op Schaerbeek. Aan de andere kant vind ik Herbeumont ook leuk, het ligt midden in het bos en ik vind het fijn om bij haar in haar dorp te zijn…